Dossier Tweewielerwinkel van het Jaar

10 jaar Tweewielerwinkel van het Jaar

OMZETKATALYSATOR MET AANZUIGENDE WERKING
(Uit Tweewieler, Februari 2007)

Met de tiende toekenning van de titel ‘Tweewielerwinkel van het Jaar’ heeft de brancheverkiezing zijn bestaansrecht overtuigend bewezen. De positieve ervaringen van deelnemers geven aan dat een nominatie, een finaleplaats en uiteraard het winnen van de titel een aanzuigende werking heeft op de winkel, met omzetstijging als direct gevolg.

Terugblikkend op 10 jaar ‘Tweewielerwinkel van het Jaar’ moet je concluderen dat de verkiezing van nu niet meer te vergelijken met die van toen in 1998. Op de redactie van Tweewieler was het idee opgepakt om een verkiezing te gaan organiseren. Dat paste in het beleid van de uitgeverij, om naast het maandelijks verschijnende vakblad een aanpalend evenement te organiseren. Er waren al verschillende vakbladen binnen de uitgeverij, die hier positieve ervaringen mee hadden. “Wij maakten met Tweewieler toen onderdeel uit van de uitgeefgroep Retail en bij Zonvak, een vakblad voor de zonweringsbranche, organiseerden ze ook al zo’n verkiezing. De opzet en de beoordelingsformulieren van die verkiezing hebben wij toen als uitgangspunt genomen en vertaald naar de tweewielerbranche,” herinnert hoofdredacteur Arnauld Hackmann zich. “En omdat we in de redactiecommissie van Tweewieler een aantal branchekenners verenigd hadden, hebben we die toen als jury ingezet.”

De redactiecommissie heeft twee jaar als jury gefungeerd, daarna is voor een andere, onafhankelijke jurysamenstelling gekozen. Anton van Diermen, de toenmalige commercieel directeur van Gazelle, wilde al in het tweede jaar geen winkels meer bezoeken. “Mensen zien mij toch als iemand van Gazelle, hoewel ik op dat moment niet in de die hoedanigheid kom. En als ik dan een Gazelle-dealer moet beoordelen, is de schijn van partijdigheid snel gewekt,” aldus Van Diermen destijds. In de redactiecommissie zaten ook ondernemers vanuit het BOVAG-bestuur, die als jurylid optraden. Hoewel iedereen dat naar eer en geweten deed, kwam er soms toch commentaar van deelnemende ondernemers. “Bij verkiezingen waar een jury aan te pas komt, zal je altijd commentaar krijgen,” erkent Hackmann. “Kijk maar bij de X-Factor of de ijsshows op televisie. Maar dat neemt niet weg dat we dit soort signalen wel serieus genomen hebben. Daarom kozen we voor winkelonafhankelijke branchekenners (van ANWB en RAI) en pure retaildeskundigen, die vooral veel verstand van winkels hebben. Later hebben we er nog een accountant aan toegevoegd. Op een gegeven moment hadden we een keer een finalist, waarvan het gerucht de ronde deed, dat die een discutabel betalingsgedrag had.

Nader onderzoek bleek dat dit een achterhaald verhaal was, maar ons idee om een accountant aan de jury toe te voegen is toen wel in een versneld tempo uitgevoerd. Want als verkiezingsorganisator kan je het je niet permitteren dat een eventuele winnaar korte tijd later de deur moet sluiten, omdat die zaak bedrijfseconomisch ongezond zou zijn. Dat zou desastreus geweest voor de verkiezing. Gelukkig is het nooit zover gekomen. Sterker nog: alle winnende winkels bestaan nog steeds, hoewel een aantal van eigenaar of retailorganisatie is veranderd.”

Regiokampioenen
In het eerste jaar werden uit de inzendingen drie genomineerden per regio geselecteerd. Die werden bezocht en per regio ging er één winkel door naar de finale. De finalisten konden zich op dat moment al Regiokampioen noemen. “Toch moest we de opzet al na twee jaar loslaten, omdat het aantal inzendingen niet evenredig over het land verdeeld was. Toentertijd hadden we maar drie inzendingen uit het noorden, maar een veelvoud daarvan uit het zuiden. Dan zou het er op neer komen dat de noordelijke winkels automatisch genomineerd waren, alleen vanwege het feit dat ze uit het noorden kwamen. Dat kon natuurlijk niet de bedoeling zijn en dus hebben de opzet van Regiokampioenen toen maar laten varen. Op zich was dat jammer, want sommige ondernemers maakten er listig gebruik van. Hans Struijk was in 1997 wel Regiokampioen geworden, maar geen winnaar. Desondanks heeft hij zich jarenlang de Beste van het Westen genoemd. In 2003 won Struijk alsnog de titel.”

Meerdere keren meedoen aan de verkiezing kan overigens lonend zijn, van de tien winnaars hebben er vier bij een tweede deelname gewonnen: Bike Totaal Jeremiasse (2001), Hans Struijk Fietsen (2003), Fietsplus Apeldoorn (2005) en De Pedaleur (2005).
“Als je voor een tweede keer mee doet en laat zien dat je de aanbevelingen van jury ter harte genomen hebt, dan is dat ontegenzeglijk een voordeel. Je weet tenminste een beetje wat je in de jurering te wachten staat. Een garantie voor de overwinning is het natuurlijk niet, want je bent altijd afhankelijk van de andere genomineerden in het deelnemersveld. Er zijn genoeg winkeliers die meerdere keren mee gedaan hebben en toch in anderen hun meerdere moesten erkennen,” aldus Hackmann.

Uitreiking
Bij een verkiezing hoort natuurlijk een feestelijke uitreiking. Dan is de keuze van de locatie heel belangrijk. De allereerste uitreiking vond plaats in de Amsterdam ArenA, toen het stadion nog niet zo lang open was en veel mensen het nog niet van binnen gezien hadden. De bezoekers kregen een rondleiding door het stadion, voordat het officiële gedeelte begon. “Je moet mensen zien de interesseren voor een onbekende verkiezing en daarom was de Amsterdam ArenA als trekpleister een meer dan bewuste keuze. Om diezelfde reden hadden we Daniëlle Overgaag ingehuurd voor de uitreiking”, laat Hackmann weten. “Tot en met 2003 hebben we de uitreiking helemaal in eigen beheer georganiseerd. Ze waren allemaal mooi, maar de topper was toch wel die in het Dolfinarium in Harderwijk. De combinatie met de dolfijnenshow was geweldig en voor veel aanwezigen een typisch geval van jeugdsentiment. Er waren die dag ook veel meer mensen aanwezig dan zich van tevoren aangemeld. Een jaar later was de uitreiking op het modeshowpodium van de FietsRAI. Die entourage viel enorm tegen, ook het geluid was niet goed. Daar hebben we veel kritiek op gehad,” herinnert Hackmann zich.

“Zo’n evenement kan je niet organiseren zonder de steun van sponsoren. En hoewel de verkiezing steeds beter werd en zich nadrukkelijker in de markt manifesteerde, werd het rond krijgen van de sponsoring steeds moeilijker. De samenwerking met de FietsRAI was daarom ook niet toevallig. Toen de uitvoering uiteindelijk tegenviel zijn we ons gaan beraden op de toekomstige uitreikingen en zijn we met de BOVAG in gesprek gegaan. Wim van Vliet was toen nét tot voorzitter van de afdeling Tweewielerbedrijven gekozen en hij had zich voorgenomen met de afdeling meer aan de weg te timmeren. Hij zag een combinatie van de verkiezing met de BOVAG-jaarvergadering wel zitten. Daarmee was het idee van de BOVAG Tweewielerbranchedag snel geboren. We lopen nogal eens een keer tegen het misverstand aan dat mensen in de branche denken dat de BOVAG de verkiezing organiseert. Dat is dus pertinent niet waar. De organisatie van de verkiezing en de branchedag zijn twee gescheiden trajecten, die op die dag samen komen. Je ziet dat het een duidelijke win-winsituatie is, ook omdat de BOVAG naast de jaarvergadering een vakcongres heeft toegevoegd. Dit jaar zijn er ongeveer 700 mensen op af gekomen. Een absoluut record waar we echt trots op zijn.”