“Het wijst zich vanzelf”, zei de man opgewekt. Ik keek beteuterd naar de snelbinders die zonet uit het cadeaupapier waren gekomen. Vanzelf? Als het om technische dingen gaat, wijst zich niets vanzelf in mijn leven. Toch was het attent van hem. Hij had gezien en onthouden dat de snelbinders van mijn fiets stuk waren. Dat waren dubbele bonuspunten. Maar om mij nou een technisch doe-het-zelf-pakket cadeau te doen? Neen.
De dag erna fietste ik naar de fietsenmaker bij het station. Hij kent het leven en heeft kijk op vrouwen. Voor mij zijn dat de twee noodzakelijke eigenschappen van een fietsenmaker. Technisch vermogen komt daarna pas. Deze fietsenmaker vindt een reparatie nooit te klein om uit te voeren. Dus ik kom er regelmatig, bij voorbaat al blij dat hij niet zal schamperen: “Dat kun je toch zeker zelf wel”.
Want ik kan haast niks.
Toen ik een band probeerde te plakken, stak ik hem dubbel lek.
De fietsbel bungelde losjes toen ik ermee klaar was.
Over het nut van ventieldopjes ben ik onzeker.
Ik weet dat er zeer technische vrouwen zijn, maar ik ben niet zo. Daarom ben ik aangewezen op vriendelijke mensen als mijn fietsenmaker. Zou hij het dubbele tarief vragen, dan zou ik dat ook nog graag betalen. Kon ik een abonnement op hem nemen, dan deed ik dat. Ik ben als klant trouwer dan hij nodig vindt en mijn portemonnee staat wijder voor hem open dan hij wenst. Waarom? Eenvoudig. Hij maakt nooit betuttelende opmerkingen. Het kan hem niet schelen als ik kom aanzetten met een fiets die ik ergens anders heb gekocht en die hij dan moet repareren. Hij snapt dat ik zenuwachtig ben omdat ik de fiets moet missen en dan spreekt hij een precieze tijd met mij af. En altijd staat de fiets dan klaar.
De snelbinders die ik cadeau kreeg heb ik naast de glasbak gezet. Misschien heeft iemand anders er wat aan. Ik niet. Want ik heb mijn fietsenmaker.
Vilan van de Loo
door
Vilan van de Loo
7 jul 2009