Carmen Koperdraad, de 18-jarige dochter van Merida-directeur Peter Koperdraad, loopt sinds half mei stage bij de fabriek van Merida in Taiwan. Op haar weblog doet ze voor Tweewieler verslag van haar ervaringen in dit boeiende land. Deze week: Carmen gaat mountainbiken in échte bergen.
Mountainbiken. Niet echt iets voor mij, maar ik vind het wel heel erg leuk om een keer te doen! Als ik een goede fiets heb en een leuke outfit dan doe ik graag mee. Ik was nu meegevraagd om in het weekend te gaan mountainbiken. Leuk, dacht ik! Ik kreeg een mooie Merida Big Nine mee, een superleuke outfit en een helm. Die was iets minder, maar dat maakte niet uit. Mijn outfit was goed, daar ging het om.
Om 7 uur in de morgen hadden we afgesproken. Beetje te vroeg voor mij, maar een echte mountainbiker staat vroeg op. En om 7 uur is het hier al 30 graden.. Dus het was ook wel fijn. Daar zat ik. Op een mountainbike, compleet in outfit en helm. Lekker een stuk fietsen! Met z’n achten waren we. Gezellig! We reden de stad uit, aan mijn linkerzijde lagen de bergen, aan mijn rechterzijde fantastische rijstvelden en huizen… Ik genoot.
Het weer was top en het tempo ook. We gingen een klein bergje op, maar ik was allang blij dat we de grote berg niet opgingen. Stoer als ik was, trapte ik iets sneller om te laten zien dat ik goed was in fietsen. Ze waren allemaal verbaasd dat ik als eerste boven was. Maar deze actie had ik beter niet kunnen doen. Ze zeiden wat in het Chinees tegen elkaar en we reden door. De hoge bergen kwamen beangstigend dichterbij en ik kreeg een vaag vermoeden…
De berg was ontzettend hoog en stijl, en ik kon daar met geen mogelijkheid naar boven fietsen, echt niet! We sloegen linksaf en toen brak het zweet me uit. We gingen naar boven…. De weg naar boven zag er moeilijk, zwaar en warm uit. De andere fietsers keken mij aan en staken hun duim op. Ik deed dat ook maar en toen begonnen we. Het einde van mijn leven kwam in zicht. Het eerste stuk ging nog redelijk, maar hoe hoger we kwamen, hoe steiler het werd. Ik kon echt niet meer.. En we waren nog niet eens op een kwart. Ik was kapot.
Opeens kwamen alle waardevolle momenten in mijn leven voorbij flitsen.. Zo zag ik bijvoorbeeld alle leuke jurkjes die ik in mijn hele leven gedragen had, mijn moeder die aan het winkelen was en mijn vader.. Mijn vader houdt niet van winkelen, maar hij zegt altijd: ‘Je heet niet voor niks Koperdraad van je achternaam. Kom op! Je heet Koperdraad, en Koperdraads kunnen dat!’ Dus ik zette de versnelling een tikje lager, fluisterde tegen mijn Merida Big Nine dat we dit samen gingen doen en daar ging ik. Voor de volle honderd procent de berg op.
Ik was echt kapot, ik voelde mijn benen niet meer en de zon brandde op mijn gezicht. Waar was ik aan begonnen?! Drie uur later dan gepland en drie uur later dan alle anderen kwam ik aan op de berg. Het excuus? ‘Mijn ketting lag eraf’. Maar het was zeker de moeite waard. WAT EEN FANTASTISCH UITZICHT! Nog nooit heb ik zoiets moois gezien. Ik heb een uur met open mond rond gekeken. Wat een plaatje.
Na drie liter water gedronken te hebben bij een plaatselijke bar, gingen we weer terug. De terugweg was zo ontzettend fijn. Het enige wat ik hoefde te doen was van de zon genieten en de rem een beetje in de gaten houden. Het was fantastisch. Aangekomen bij het hotel was ik ontzettend moe. Ik heb een koud bad laten vollopen en ben erin gegaan. De rest van de middag heb ik nog meer van de zon genoten, samen met een heerlijke koude cola.
Klik hier voor voor alle weblogs met de belevenissen van Carmen Koperdraad tijdens haar stage bij Merida in Taiwan.
door
Redactie Tweewieler
1 jun 2012